Shintonizm Buddyzm

Historia całego shintoizmu przedstawia się niezwykle barwnie. Shintoizm rozwinął się we wczesnym okresie dziejów Japonii z rodzimych obyczajów i zwyczajów, wzbogaconych wyobrażeniami przybyszów z kontynentu azjatyckiego i z wysp Morza Południowego. Pierwsze znane świadectwa obecności obyczajów shintoistycznych pochodzą z okresu yayoi (250 p.n.e. - 300 n.e.). W okresie kofun (300-710 n.e.) lud przybyły na koniach z centralnej Azji wprowadził trzy najważniejsze symbole pierwotnego shintoizmu: długi miecz, lustro słońca i naszyjnik matagama ("zakrzywiony klejnot"). Dynastia cesarska zaczęła odgrywać większą rolę, powstały pierwsze świątynie shinto w Izumo i Ise. Społeczeństwo było podzielone na klany; shintoizm przejmował treści konfucjańskie i taoistyczne. Powstały rytuały polityczne związane z domem cesarskim. Od roku 645 urząd cesarza sprawował pieczę nad rytuałami kultu shinto. W okresie państwa Yamato, którego struktura opierała się na rodach szlacheckich, chińska tradycja myślowa, a w szczególności opozycja yang i yin, w Japonii najczęściej wyrażana przez opozycję światła i cienia, zdominowała myślenie shintoistyczne. W X wieku shintoizm po raz pierwszy przyjął postać rozległego systemu religijnego, z własnymi mitami, rytuałami, rodami kapłańskimi i 3132 świątyniami. Świątynie podlegały zarządowi cesarskiemu. Samemu cesarzowi, jako jedynemu najwyższemu przedstawicielowi poddanych, stopniowo zaczęła podlegać cała sfera kultu. Pieczę nad rządami w państwie obejmowali książęta domu cesarskiego, a później shogunowie (namiestnicy państwa). Powstał liczący pięćdziesiąt tomów zbiór tekstów shinto Engishiki.